Resilience Based on Community-Oriented Capacities in Crisis Conditions

Document Type : Research Paper

Authors

1 Ph.D. Candidate, Department of Public Administration, Faculty of Humanities, Islamic Azad Universiy, Birjand, Branch, Birjand, Iran.

2 Assistant professor, Department of Public Administration, Faculty of Humanities, Islamic Azad Universiy, Birjand, Branch, Birjand, Iran.

3 Professor, Department of Management, University of Sistan and Baluchestan, Zahedan, Iran.

Abstract

Abstract
In recent years, the emphasis on community-oriented capacities as one of the important approaches to the resilience of societies in crisis conditions has attracted the attention of many experts and researchers. Therefore, the present research was conducted with the aim of identifying factors affecting resilience based on community-oriented capacities in crisis conditions and providing a model in this field using the meta-synthesis method.
Introduction
Today, societies have been exposed to different types of crises, each of which has brought unfortunate consequences to societies, including threats to human health and security, destruction of resources and biological facilities, and people's activity centers (Sajadi, 2019). Therefore, nowadays, mainly the view that exists towards crisis management is to increase "resilience" in the face of various crises (Rafieiyan et al., 2011). On the other hand, experiences from crisis management in different societies show that governments alone are not able to increase the resilience of societies in crisis situations, and individual and group participation in these situations is mandatory and very effective in increasing their resilience. On the other hand, experiences from crisis management in different societies show that governments alone are not able to increase the resilience of societies in crisis situations, and individual and group participation in these situations is mandatory and very effective in increasing their resilience. (Motahari & Rafieiyan, 2016). Therefore, strategies to increase the resilience of societies are changing. In this change and evolution of the view towards resilience, the "state-oriented" and "centralist" view, which tries to formulate and implement strategies from the top down, has been replaced by a "community-oriented" view that relies on attracting participation. public and social data (Ghorbani et al., 2017). But in Iran, the evidence indicates that this change of approach and outlook has not yet happened in the country, and currently the government-oriented approach is trying to formulate and implement centralized and downward strategies to increase resilience in crisis situations. In addition, few studies have been conducted in the field of identifying and explaining factors affecting resilience based on community-oriented capacities in crisis conditions in our country; So far, a comprehensive model has not been presented as a road map for the country's crisis management managers. Therefore, the current research seeks to identify the factors affecting resilience based on community-oriented capacities in crisis situations using the meta-synthesis method and finally presenting a model in this field.
Case study
The statistical population of this research includes all articles published in domestic and foreign scientific databases between 2000 and 2023, and finally 56 studies that were closely related to the subject under study were selected as a sample.
Materials and Methods
The research is of an applied type with an exploratory nature, in order to collect data, a meta-synthesis method was used. The analysis of the texts was also done based on the content analysis and the dimensions and codes of the desired pattern were extracted.
Discussion and Results
Based on the analyzes carried out with the help of content analysis method on the 56 final selected researches, a total number of 3 categories, 18 concepts and 66 indicators as effective factors on resilience based on community-oriented capacities in crisis conditions were discovered in this research. and were tagged.
Conclusion
According to the studies conducted in this field and also according to the extraction of 66 indicators through the application of meta-synthesis method, it was determined that the effective factors to increase resilience in crisis situations, which are based on community-oriented capacities, are in three categories of organizational factors. , group factors and individual factors are placed, and the use of these factors in the country's crisis conditions can provide a suitable basis for reducing the incidence of negative consequences caused by it. Further, the findings of the research showed that 7 components of the institutional platform, institutional governance, institutional performance, financial and physical resource management, human resource management and information management in the form of organizational factors; 6 components of common valuation, social infrastructure, collective action and participation, social capital, acculturation and social cohesion in the form of group factors; And 5 components of knowledge, skill, awareness, attitude and capacity and ability in the form of individual factors formed the foundations of the model of factors affecting resilience based on community-oriented capacities in crisis conditions.

Keywords

References

منابع فارسی
احدنژادروشتی، محسن؛ حیدری، محمد تقی؛ طهماسبی مقدم، حسین. (1401). تحلیل عوامل مؤثر بر افزایش تاب‌آوری جوامع شهری در برابر همه‌گیری کرونا با رویکرد مدیریت بحران اجتماع‌محور (مطالعه موردی: شهر زنجان). فصلنامه علمی- پژوهشی آمایش محیط، 59، 159-185.
احمدزاده کرمانی، حمید؛ امین‌زاده گوهرریزی، بهرام. (1399). ارزیابی ابعاد تاب‌آوری شهری با استفاده از روش میانگین مجموع فواصل از حد بهینه. هویت شهر، 41(14). 33-115.
اعتمادی، منال؛ اولیایی‌منش، علیرضا؛ تدین، محمدمهدی؛ رسمی، الهام؛ شیری، محمد؛ فضایلی، امیر عباس؛ کبیر، محمدجواد؛ محرابی بهار، علی؛ وثوق مقدم، عباس. (1399). اعتبارسنجی ابزار ارزیابی تاب‌آوری نظام سلامت ایران و اندازه‌گیری آن در بحران کویید 19. مجله تخصصی اپیدمیولوژی ایران، 16(1)، 4-19.
امیری، علی؛ زارعی، حسین؛ مسعودی راد، ماندانا؛ حاتمی‌نژاد، حسین. (1401). شناسایی مؤلفه‌های اثرگذار بر افزایش میزان تاب‌آوری اقتصادی و اجتماعی شهری در مواجهه با بحران زلزله مطالعه موردی: شهرستان بروجرد. فصلنامه علمی- پژوهشی آمایش محیط، 57، 189-211.
آستانه، مهسا؛ تقی‌پور، فائزه؛ دوازده امامی، حمید. (1398). تدوین الگو به‌منظور ظرفیت‌سازی اجتماعی و جامعه‌پذیری بحران آب. پژوهش‌های راهبردی مسائل اجتماعی ایران، 8(2)، 119-138.
بشیری، سعید؛ بیات، بهرام؛ جمشیدی، شروین؛ صالح‌زاده، رضا. (1400). سیر تکوین و تحول الگوهای مفهومی تاب‌آوری در مدیریت بحران جوامع. فصلنامه علمی امنیت ملی، 11(39)، 259-288.
حاتمی‌نژاد، حسین؛ پوراحمد، احمد؛ زبردست، کوشیار. (1399). سنجش میزان تاب‌آوری اجتماعی در منطقه 9 کلان‌شهر  تهران. مسکن و محیط روستا، 171، 49-60.
حسن‌زاده، توکلی؛ زندمقدم، محمدرضا؛ کرکه‌آبادی، زینب. (1398). ارزیابی میزان تاب‌آوری بافت‌های فرسوده در مقابل مخاطرات طبیعی مطالعه موردی: بافت فرسوده شهر سمنان. فصلنامه شهر پایدار، 2(4)، 83-99.
حیدری‌فر، محمد رئوف؛ حسینی سیاه گلی، مهناز؛ سلیمانی راد، اسماعیل. (1397). سنجش مؤلفه‌های تاب‌آوری شهری نمونه موردی: کلانشهر کرمانشاه. فصلنامه جغرافیا و مطالعات محیطی، 7(28)، 107-125.
داداش‌پور، هاشم؛ عادلی، زینب. (1394). سنجش ظرفیت‌های تاب‌آوری در مجموعه شهری قزوین. دوفصلنامه علمی و پژوهشی مدیریت بحران، 8، 73-84.
دقتی، عادله؛ یعقوبی، نورمحمد؛ کمالیان، امین رضا؛ دهقانی، مسعود. (1399). طراحی الگوی استقرار و توسعه حکمرانی خوب الکترونیک با استفاده از روش فراترکیب. پژوهش‌های مدیریت در ایران، 24(2)، 1-34.
رضایی راد، هادی؛ کاظمی، داود. (1399). بازشناسی ضرورت مدیریت اجتماع‌محور بحران جهت کاهش آسیب‌پذیری در بحران زلزله (مطالعه موردی: محله سویف‌آباد شهر تهران). مطالعات محیطی هفت حصار، 9(33)، 63-78.
زیاری، کرامت‌الله؛ کانونی، رضا. (1400). تحلیل ساختاری تاب‌آوری اجتماعی در چهارچوب حکم‌روایی شایسه شهری با رویکرد آینده‌پژوهی (مطالعه موردی: شهر اردبیل). برنامه‌ریزی و آمایش فضا، 25(3)، 59-91.
سجادی، حمید. (1398). شناسایی و تحلیل مؤلفه‌های تاب‌آوری جامعه ایران در مقابل با اپیدمی کویید 19. دوفصلنامه علمی مطالعات قدرت نرم، 9(2)، 91-117.
سند راهبردی ملی مدیریت بحران (1400). سازمان مدیریت بحران کشور، پژوهشکده سوانح طبیعی.
صادقی، نرگس؛ آذربایجانی، علیرضا؛ عزیزخانی، فاطمه؛ کاویانی، زهرا؛ حجتی، علی. (1399). ارزیابی ابعاد اقتصادی کلان شیوع ویروس کرونا. معاونت‌های پژوهش‌های اقتصادی، تهران: دفتر مطالعات اجتماعی.
صالحی نودز، اسما؛ یعقوبی، نورمحمد؛ کیخا، عالمه. (1400). طراحی الگوی مدیریت بحران اجتماع‌محور با استفاده از رویکرد فراترکیب. فصلنامه مطالعات مدیریت دولتی ایران، 4(2)، 71-102.
کاظمی، نسرین. (1398). تدوین سناریوهای تاب‌آوری در برابر زلزله بر مبنای پیوندهای روستایی- شهری (مطالعه موردی: شهرستان‌های شمیرانات، دماوند و فیروزکوه). مسکن و محیط روستا، 166، 137-152.
کریمی، خدیجه؛ تقی‌لو، علی‌اکبر. (1399). مدیریت بحران اجتماع‌محور راهی به سوی توسعه پایدار. فصلنامه دانش پیشگیری و مدیریت بحران، 10(1)، 59-73.
مبارکی، محمد؛ الواری، سمیه. (1400). مطالعه جامعه‌شناختی تاب‌آوری شهری (مطالعه موردی: شهر یزد). دوفصلنامه پژوهش‌های جامعه‌شناسی معاصر، 10(18)، 91-117.
محمودی سفید کوهی، عقیل؛ رسولی، سید حسن.(1396). سنجش و ارزیابی کاهش خطرات زلزله با تأکید بر تاب‌آوری شهری. فصلنامه پژوهش‌های نوین علوم جغرافیایی، معماری و شهرسازی، 1(10)، 227-263.
مرادزاده، عبدالباسط؛ قاسمی، محمد؛ سالارزهی، حبیب‌الله؛ یعقوبی، نورمحمد؛ بذرافشان، جواد. (1397). توانمندسازی اجتماع‌محور: ارزیابی ظرفیت سرمایه اجتماعی ذی‌نفعان محلی. مدیریت سرمایه اجتماعی، 5(4)، 503-522.
مصدق راد، علی محمد؛ کریمی، فرشته؛ عزتی، فرحناز. (1399). تاب‌آوری نظام سلامت: یک مرور مفهومی. فصلنامه تحقیقات نظام سلامت حکیم، 23(4)، 463-486.
مطهری، زینب‌السادات؛ رفیعیان، مجتبی. (1395). تبیین مدلی به‌منظور ارتقاء مدیریت خطر بحران با رویکرد اجتماع‌محور، نمونه موردی: یکی از اجتماعات محلی تهران. فصلنامه معماری و شهرسازی آرمان‌شهر، 9(17)، 401-389.
ملکی، سعید؛ امنپور، سعید؛ شجاعیان، علی؛ رضوی، معصومه (1399). بررسی و سنجش میزان تاب‌آوری در ابعاد کالبدی و اجتماعی در برابر زلزله (مطالعه موردی شهر ایذه). مطالعات ساختار و کارکرد شهری، 7(22)، 81-111.
منوریان، عباس؛ امیری، مجتبی، مهری کلی، سیمین. (1397). شناسایی مؤلفه‌های اثرگذار بر افزایش میزان تاب‌آوری اجتماعی محلات آسیب‌پذیر  و دارای بافت فرسوده در مواجهه با حوادث طبیعی. فصلنامه مطالعات مدیریت شهری، 10(34)، 13-26.
موحد، سپیده؛ طبیبیان، منوچهر. (1398). تدوین الگوی تاب‌آوری بوم‌شناسانه شهر. مطالعات شهری، 23، 109-126.
موهبتی زهان، حسین؛ یعقوبی، نورمحمد؛ محمدی، محمد؛ محمودزاده واشان، مهدی (1399). طراحی الگوی مرحله‌ای مدیریت بحران با رویکرد ظرفیت‌سازی جوامع محلی با استفاده از روش فراترکیب، مدیریت دولتی، 12(2)، 175-203.
نوری، محبوبه؛ رضایی، محمدرضا؛ عسگری، ابراهیم. (1399). مدل‌سازی ساختاری- تفسیری عوامل مؤثر بر تاب‌آوری کالبدی و اجتماعی شهر شیراز در برابر سانحه طبیعی سیل. دوفصلنامه جغرافیای اجتماعی شهری، 7(2)، 149-172.
نیک‌پور، عامر؛ لطفی، صدیقه؛ یاراحمدی، منصوره. (1400). ارزیابی میزان تاب‌آوری شهر نورآباد ممسنی در برابر سوانح طبیعی (زلزله). دوفصلنامه علمی پژوهشی مدیریت بحران، 19، 57-71.
Refrenses
Ahednejadrushti, M.,; Heydari, M. T.; Tahmasebi Moghadam, H. (2021). Analysis of factors affecting the resilience of urban communities against the coronavirus pandemic with a community-based crisis management approach (case study: Zanjan city). Quarterly Journal of Environmental Planning, 59, 159-185.
Ahmadzadeh Kermani, H.; Aminzadeh Goharrizi, B. (2019). Evaluation of dimensions of urban resilience using the average sum of distances from the optimal limit method. City Identity, 41(14). 33-115.
Etemadi, M.; Oliaei-Manesh, A. R.; Tadayin, M. M.; Rasmi, A.; Shiri, M.; Fazaili, A. A.; Kabir, M. J.; Mehrabi Bahar, A.; Vosouq Moghadam, A. (2019). Validation of the Iranian Health System Resilience Assessment Tool and its Measurement in the COVID-19 Crisis. Iranian Journal of Epidemiology, 16(1), 4-19.
Amiri, A.; Zarei, H.; Masoudi-Rad, M.; Hatami-Nejad, H. (2021). Identifying the Factors Affecting Increasing Urban Economic and Social Resilience in the Face of Earthquake Crisis Case Study: Borujerd County. Quarterly Scientific and Research Journal of Environmental Planning, 57, 189-211.
Astana, M.; Taghipour, F.; Dazav-e-Emami, H. (2018). Developing a Model for Social Capacity Building and Social Acceptance of the Water Crisis. Strategic Research on Social Issues of Iran, 8(2), 119-138.
Bashiri, S; Bayat, B; Jamshidi, S; Salehzadeh, R. (2020). The Development and Evolution of Conceptual Models of Resilience in Community Crisis Management. National Security Scientific Quarterly, 11(39), 259-288.
Hatami Nejad, H.; Pour Ahmad, A.; Zavarat, K. (2019). Measuring the level of social resilience in District 9 of Tehran Metropolitan Area. Mechan and Rural Environment, 171, 49-60.
 
Hassanzadeh Tavakoli; S. Zandmoghaddam, M. R.; Karkehabadi, Z. (2018). Assessing the resilience of dilapidated structures against natural hazards, case study: dilapidated structures of Semnan city. Quarterly Journal of Sustainable City, 2(4), 83-99.
Heydarifar, M. R.; Hosseini Siahgoli, M.; Soleimani Rad, A. (2017). Measuring the components of urban resilience, case study: Kermanshah metropolis. Quarterly Journal of Geography and Environmental Studies, 7(28), 107-125.
Deghati, A.; Yaghoubi, N. M.; Kamalian, A. R.; Dehghani, M. (2019). Designing a model for establishing and developing good electronic governance using the meta-synthesis method. Management Research in Iran, 24(2), 1-34.
Rezaei-Rad, E.; Kazemi, D. (2019). Recognizing the necessity of community-based crisis management to reduce vulnerability in the earthquake crisis (case study: Soyif Abad neighborhood in Tehran). Haft Hesar Environmental Studies, 9(33), 63-78.
Ziari, K. A.; Kanoni, R. (2020). Structural analysis of social resilience within the framework of urban governance with a futures research approach (case study: Ardabil City). Spatial Planning and Planning, 25(3), 59-91.
Sajjadi, H. (2018). Identification and analysis of the components of resilience of Iranian society in the face of the COVID-19 epidemic. Bi-Quarterly Journal of Soft Power Studies, 9(2), 91-117.
National Strategic Document for Crisis Management (2020). National Crisis Management Organization, Natural Disaster Research Institute.
Sadeghi, N.; Azarbayjani, A. R.; Azizkhani, F.; Kaviani, Z.; Hojjati, A. (2019). Evaluating the macroeconomic dimensions of the spread of the coronavirus. Economic Research Departments, Tehran: Social Studies Office.
Salehi-Nodz, A.; Yaghoubi, N. M.; Kaykha, A. (2020). Designing a community-oriented crisis management model using a meta-synthesis approach. Iranian Journal of Public Administration Studies, 4(2), 71-102.
Kazemi, N. (2018). Development of earthquake resilience scenarios based on rural-urban linkages (case study: Shemiranat, Damavand, and Firouzkouh counties). Housing and Rural Environment, 166, 137-152.
Karimi, K.; Taghiloo, A. A. (2019). Community-based crisis management: a path to sustainable development. Quarterly Journal of Disaster Prevention and Management Knowledge, 10(1), 59-73.
Mobaraki, M.; Alvari, S. (2020). A Sociological Study of Urban Resilience (Case Study: Yazd City). Bi-Quarterly Journal of Contemporary Sociological Research, 10(18), 91-117.
Mahmoudi, D.; Alizadeh, S. Sh. D.; Rasoulzadeh, Y.; Asghari Jafarabadi, M. (2019). Prioritizing the Thirteen Dimensions of Organizational Resilience in Facing Crises and Major Accidents. Iranian Occupational Health, 17(62), 4-15.
Moradzadeh, A. B.; Ghasemi, M.; Salarzehi, H. A.; Yaghoubi, N. M.; Bazrafshan, J. (2017). Edge Empowerment
Mosadegh rad, A. M., Karimi, F., & Ezati, F. (2020). Health system resilience: a conceptual review. Hakim Health System Research Quarterly, 23(4), 263-284.
Motahari, Z. S., & Rafieiyan, M. (2016). Explanation of a model to improve crisis risk management with a community-oriented approach, a case example: one of Tehran's local communities. Arman Shahr Architecture and Urbanism Quarterly, 9(17), 389-401. (In Persian)
Maleki. S., Amnpour, S., Shojaeiyan, A., & Razavi, M. (2020). Investigating and measuring the level of resilience in physical and social dimensions against earthquakes (case study of Izeh city). Studies of urban structure and function, 7(22), 81-111. (In Persian)
Monavariyan, A., Amiri, M., & Mehri Keli, S. (2018). Identifying the influencing factors on increasing the social resilience of vulnerable and worn-out neighborhoods in the face of natural disasters. Quarterly Journal of Urban Management Studies, 10(34), 13-26. (In Persian)
Movahed, S., & Tabibiyan, M. (2019). Compilation of the ecological resilience model of the city. Urban studies, 23, 109-126. (In Persian)
Mohebati Zohan, H., Yaghoubi, N. M., Mohammadi, M., & Mahmoudzade Vashan, M. (2020). Designing a phased model of crisis management with the capacity building approach of local communities using the meta-synthesis method. public administration, 12(2), 175-203. (In Persian)
Nouri, M., Rezaei, M. R., & Asgari, E. (2020). Structural-interpretive modeling of factors affecting the physical and social resilience of Shiraz city against natural flood disaster. Bi-quarterly journal of urban social geography, 7(2), 149-172. (In Persian)
Nikpour, A; Lotfi, S; Yar Ahmadi, M (1400). Evaluating the resilience of Noor Mamsani city against natural disasters (earthquake). Crisis management biannual scientific research journal, 19, 57-71.
Aghababaei, M., & Koliou, M. (2022). An agent-based modeling approach for community resilience assessment accounting for system interdependencies: Application on education system. Engineering Structures, 255, 1-13.
Chen, Y., Huang, Y., & Li, K. (2019). Dimensions and Measurement of City Resilience in Theory and in Practice. ICEGOV '19: Proceedings of the 12th International Conference on Theory and Practice of Electronic Governance, 270-280.
Norris, F. H., Stevens, S. P., Pfefferbaum, B., Wyche, K. F., & Pfefferbaum, R. L. (2008). Community resilience as a metaphor, theory, set of capacities, and strategy for disaster readiness. American Journal of Community Psychology 41(1-2), 127-150.
Sarabia, M. M., Kagi, A., Davison, A. C., Banwell, N., Montes, C., Aebischer, Ch., & Hostettler, S. (2020). International Journal of Disaster Risk Reduction, 49, 1-12.
Sarker, Md. N. I., Wu, M., Monirul Alam, G. M., & Shouse, R. C. (2020). Life in riverine islands in Bangladesh: Local adaptation strategies of climate vulnerable riverine island dwellers for livelihood resilience. Land Use Policy, 94, 1-7.
Scherzer, S., Lujala, P., & Ketil Rød, J. (2019). A community resilience index for Norway: An adaptation of the Baseline Resilience Indicators for Communities (BRIC). International Journal of Disaster Risk Reduction, 36, 1-17.
Shi, L., Gao, D., Wang, X., Lin, J., Chen, D., Hi, T., Xia, Y., & Wang, D. (2023). Community resilience enhances epidemic prevention: Moderating role of residents’ participation in community-based epidemic prevention. International Journal of Disaster Risk Reduction, 97, 1-17.
Soleimany, M., Mokhtarzadeh, S., & Sarifi, A. (2022). Community resilience to pandemics: An assessment framework developed based on the review of COVID-19 literature. International Journal of Disaster Risk Reduction, 80, 1-14.
Wei, L., & Zhaoyang, S. (2020). Review of studies on the resilience of urban critical infrastructure networks. Reliability Engineering and System Safety, 193.
Wen, L., Yuan, Y., Zi Han, L., Yan Jie, Zh., Qinge, Zh., & Ling, Zh. (2020). Progression of Mental Health Services during the COVID-19 Outbreak in China. International Journal of Biological Sciences, 16(10), 1732-1738.
Public Management Researches
Volume 17, Issue 66 - Serial Number 66
December 2024
Pages 113-144

Files

Share

How to cite

Statistics